فلک پیما
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فلک پیما. [ ف َ ل َ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) فلک پیماینده . فلک سیر. (فرهنگ فارسی معین ) : صیت او چون خضر و بختش چون مسیح این زمین گرد آن فلک پیمای باد. خاقانی . ای فلک پیمای چست چست خیز زآنچه خوردی جرعه ای بر ما بریز. مولوی .