فوات
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ) [ ع. ] <BR>۱- (مص ل.)مردن، درگذشتن.<BR>۲- گذشتن زمان انجام کاری.<BR>۳- (اِمص.) مرگ، نیستی.<BR>۴- از دست رفتن فرصت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.)مردن، درگذشتن. ۲- گذشتن زمان انجام کاری. ۳- (اِمص.) مرگ، نیستی. ۴- از دست رفتن فرصت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوات .[ ف َ ] (ع مص ) درگذشتن . (غیاث ): موت الفوات ؛ مرگ ناگهانی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) : آنچنان که بر سرت مرغی بود کز فواتش جان تو لرزان شود. مولوی . وارهیدند از جهان پیچ پیچ کس نگرید بر فوات هیچ هیچ . مولوی . - فوات فرصت ؛ از دست رفتن فرصت : پادشاه کامران آن باشد که تدبیر کارهاپیش از فوات فرصت ... بفرماید. (کلیله و دمنه ).