فوایح
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ یِ) [ ع. فوائح ] (اِفا.) جِ فایحه ؛ بوی خوش دهنده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ یِ) [ ع. فوائح ] (اِفا.) جِ فایحه ؛ بوی خوش دهنده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوایح . [ ف َ ی ِ ] (ع اِ) فوائح . ج ِ فائحة. پراکنده های بوی . (از فرهنگ فارسی معین ) : شکر و سپاسی که فوایح نشر آن چون نسیم صبا جعد و طره ٔ سنبل شکند. (مرزبان نامه ).