فوخان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوخان . [ ف َ وَ ] (ع مص ) بیرون برآمدن باد از مردم و ستور با بانگ یا بی بانگ . ◄ دمیدن بوی . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به فوج و فوح و فوخ شود.
فوخان . (اِخ ) محلی کنار راه زاهدان به قاین میان کلاته ٔ بیرنج و کلاته ٔ آقادر. (یادداشت مؤلف ).