فُرُش

مُتَّکِئینَ عَلى فُرُشِ «فُرُش» از مادّه «فَرش» جمع «فراش» در اصل به معناى هر گونه فرش یا بسترى است که مى گسترانند، و به همین تناسب گاه به عنوان کنایه از همسر به کار مى رود (خواه مرد باشد یا زن). بعضى نیز «فُرُش» را به معناى حقیقى (نه به معناى کنایى) تفسیر کرده اند، و آن را اشاره به فرشها و بسترهاى بسیار گرانبها و پر ارزش بهشت دانسته اند، ولى در این صورت، ارتباط آیات بعد که حکایت از حوریان و همسران بهشتى مى کند، از آن قطع مى شود.(22)