فُزِّعَ

حَتّى إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ «فُزِّعَ» از مادّه «فزع» هر گاه به وسیله «عَن» متعدى شود، به معناى «ازاله فزع» و برطرف ساختن وحشت و اضطراب است، این ماده حتى در صورتى که در شکل ثلاثى مجرد باشد و با «عَن» متعدى شود، نیز همین معنا را دارد.(1)