فکل بند
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فکل بند. [ ف ُ ک ُ ب َ ] (نف مرکب ) فکل بندنده . کسی که فکل به کار برد. (فرهنگ فارسی معین ) : زین فکل بندان لوس کون نشوی نادرست یک تن از تهران بمرز خاوران رهبر نبود. بهار.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی