فیروزه طشت

فیروزه طشت . [ زَ / زِ طَ ] (اِ مرکب ) کنایه از آسمان . (برهان ). پیروزه طشت . (فرهنگ فارسی معین ) : در این فیروزه طشت از خون چشمم همه آفاق شد بیجاده معدن . خاقانی . ◄ (اِخ ) بنات النعش را نیز گفته اند، و آن هفت ستاره باشد در آسمان بشکل چوگان، و از جمله ٔ چهل وهشت صورت فلک است و آن را دب اکبر خوانند. ◄ تخت کیخسرو. (برهان ).