فیض کاشانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۴

این گلشن دهر عاقبت گلخن شد هر دوست که بود جز خدا دشمن شد جز مهر خدای هرچه در دل کشتم حاصل اندوه و دانه صد خرمن شد