فیض کاشانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۷

کو همت عالئی که تا پست شوم کو نیستی ز خویش تا هست شوم کی می‌گذرد بعاقلی عمر عزیز ای عشق بیار باده تا مست شوم