فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۱۵

مرا زجام خیالش شراب در پیش است بهر کجا نگرم آفتاب در پیش است زتوبه دم نتوان زد مدام زان لب لعل بهر کجا که نشستم شراب در پیش است مرا که سینه کبابست و لعل یار شراب زخوان حق نعم بی‌حساب در پیش است اصول دین چکنم با فروع آن چه مرا زخط و خال بتان صد کتاب در پیش است اگرنه دل بسر زلف او گرفت قرار چرا همیشه مرا اضطراب در پیش است زعشق مستم و ناصح فتاده در پی من بلاست در پس و حال خراب در پیش است بهر بتی که به بینم سبک زجای روم گر آن بروز برم انقلاب در پیش است کجا روم که بدورم محیط گشت سرشک بهر کجا که کنم روی آب در پیش است گذشتی از چه زتقوی و علم و زهد و ادب هنوز فیض تراصد حجاب در پیش است