فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۲۱

باده عشق در کدوی من است مستی چرخ از سبوی من است هفت دریا اگر شود پر می کمترین جرعه گلوی من است ماه بهر منست لاغر و زرد مهر هم گرم جست و جوی من است بهر من میدود سپهر برین انجمش هم نثار کوی من است الف قامتم چو برخیزد تا شود ظاهر آنچه خوی من است شق شود آسمان زتنگی جا ریزد انجم که روز طوی من است هر چه جز حق بمن بود محتاج گر محبست و گر عدوی من است نفس کلی و عقل اول را گردش آسیا زجوی من است عشق مشاطه است حسنم را کون آینه دار روی من است پاسبانیست عقل بر در من و هم مسکین گدای کوی من است هست چو گان عشق در دستم هم نه و هم چهار کوی من است بهر من ساختند هشت بهشت نار هم بهر شست و شوی من است کون را فی الحقیقه قبله منم روی هر دو جهان بسوی من است دم رحمانم آمده زیمن همه عالم گرفته بوی من است هر حدیثی که بوی درد کند تو یقین دان که گفتگوی من است خوش در آغوش آورم روزی قامت آنکه آرزوی من است فیض بالا روی بس است ارچه شعر معراج‌های هوی من است