فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸

زشور عشق مرا در سرست شور قیامت توای که عشق نداری برو براه سلامت قیامتی است بهرگام راه عشق و بهشتی خنک کسی که قیامت بدید تا بقیامت کمان عشق حریفی کشد که باک ندارد شود اگر هدف صدهزار تیر ملامت هزار خوف و خطر هست گرچه در ره عشق ولی زعشق توان یافت عزو جاه و کرامت نبی زعشق نبی شد ولی زعشق ولی گشت زعشق یافت نبوت زعشق رست امامت چه عشق هست ترا هر چه هست در دو جهان چرا که عشق بود اصل هر دو کون تمامت حیات عشق و مماتست عشق و عشق نشورست نعیم عشق و جحیمست عشق و عشق قیامت حساب عشق و کتابست عشق و عشق ترازو صراط عشق و نجاتست عشق و عشق ندامت وسیله عشق ولوا عشق وعشق حوض و شفاعت درخت طوبی عشقست و عشق دار قیامت لقای حق نبود غیرعشق پاک زاغراض چوفیض عشق بود زارنمیبری توغرامت