فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۰

از می‌عشق مست خواهم شد و ز نگاهی ز دست خواهم شد پیش بالای سر و بالائی خواهم افتاد و پست خواهم شد غمزه یار اگر بود ساقی باده ناخورده مست خواهم شد گر ازین دست باده خواهد میکش و می‌پرست خواهم شد زلفش ار این چنین زند راهم کافر و بت‌پرست خواهم شد در ره او ز پای خواهم ماند رفته رفته ز دست خواهم شد گرچه در عشق نیست گشتم فیض باز از عشق مست خواهم شد