فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۷۸

هر کجا آن ماه سیما میرود بس دل و بس دین بیغما میرود گر بصحرا رفت دریا می‌شود ز آب چشمی کان بصحرا میرود ور بدریا میرود خون می‌شود بس که خون دل بدریا میرود سرو آزادی نخواهد بعد از این گر بباغ آنسرو بالا میرود میشود گل رنگ رنگ از شرم اگر در چمن بهر تماشا میرود زلف و گیسو چون پریشان می‌کند در سر شوریده سودا میرود نشنود دل پند واعظ لب ببند این سخنهای تو بیجا میرود از می‌لعل شکر ریز لبش بر زبان فیض اینها میرود