فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۹

یکبوسه از آن دو لب گرفتم ز آن باده بوالعجب گرفتم ز آن تنگ دهان شکر مزیدم ز آن نخل روان رطب گرفتم مهرش بدل شکسته بستم ذکر خیرش بلب گرفتم زان مصحف روی خواندم آیات ز آن زلف بحق سبب گرفتم تیر نگهش بروز خوردم تار زلفش بشب گرفتم بس فیض کز آن جمال بردم بس کام که بی‌طلب گرفتم میها خوردم بر غم زهاد از بی‌ادبان ادب گرفتم اندوه بعاقلان سپردم عاشق شدم و طرب گرفتم رو جانب قدس کردم آخر چون فیض ره عجب گرفتم