فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۰

درین گلشن من بیدل ببوی یار میگردم پی گنجی درین ویرانه همچون مار میگردم سپهر عالم جانم طرار نقش امکانم بگرد مرکز توحید چون پرگار میگردم بلی گوی و بلا جویم قضا چوگان و من گویم برای خود نمی‌پویم بحکم یار میگردم بری زین باغ تا چینم هزاران جور می‌بینم برای آن گل خود رو بگرد خار میگردم نه پیچم روی از تیرش نپرهیزم ز شمشیرش سر از بهر فدا دارم پی این کار میگردم قرار و صبر برد از من تمنای وصال او هوای آشیان دارم که چون طیار میگردم بنزد دوست خواهم شد برای تحفه مجلس دری شایسته میجویم درین بازار میگردم دوای درد عاشق را مگر یابم نشان از کس درین بازار در دکان هر عطار میگردم نیاید بر منش رحمی طبیب عشق را هرچند درین بازار عطاران من بیمار میگردم قلندر نیستم گرچه در صوره لیک در معنی و رای عالم صورت قلندر وار میگردم عزیز هر دو عالم میشوم چون خاک ره گردم چو عزت جو شوم در هر دو عالم خوار میگردم جهان بر من شود حاکم چو او را دوست میدارم برد فرمان من عالم چو زو بیزار میگردم زنم بر عالم استغنا قناعت چون کنم پیشه شوم محتاج هر ناکس چو بر دینار میگردم بغفلت عمر خواهد رفت بس کن گفتگوای فیض چو از دستم نیامد کار بر گفتار میگردم