فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲

ز توای گشاد دلها همه کار بسته دارم ز توای دواء و درمان دل و جان خسته دارم بامید آنکه شاید بهوای تو ببندم همه تار و پود خود را ز جهان گسسته دارم نه نگاه نیم مستت دل من بجا گذارد نه ز بند شست زلفت سر موی رسته دارم همه رنج و محنت و غم همه درد و سوز و ماتم سپه بلای عشقت بدلم نشسته دارم بتو بسته‌ام دلی را که شکسته است صد جا بپذیر عذرم‌ای جان که شکسته بسته دارم بشکیب تا بسوزد دل و جان در آتش او دل و جان چسودای فیض که ز غیر رسته دارم