فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۰

دلم گرفت ازین خاکدان پر وحشت ره بهشت کدامست و منزل راحت بلاست صحبت بیگانه و دیار غریب کجاست منزل مألوف و یار بی‌کلفت زسینه گشت جدا و نیافت محرم راز نفس گره شده در کام ماند از غیرت اگر بعالم غیبم دریچه بودی زدودمی بنسیمی دمی ز دل کربت مگر سروش رحیلی بگوش جان آمد دل گرفته گشاید زکربت غربت زوصل دوست نسیمی بیار باد صبا که سخت شعله کشیده است آتش فرقت بجز کتاب انیسی دلم نمیخواهد زهی انیس و زهی خامشی زهی صحبت اگر اجل دهدم مهلت و خدا توفیق من و خدا و کتابی و گوشه خلوت هزار شکر که کاری بخلق نیست مرا خدا پسند بود فیض را زهی همت