فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۷۲

پرتوی از مهر رویت در جهان انداختی آتشی در خرمن شورید گان انداختی یکنظر کردی بسوی دل ز چشم شاهدان زان نظر بس فتنها در جسم و جان انداختی در دلم جا کردی و کردی مرا از من تهی تا مرا از هستی خود در گمان انداختی شعله حسن تو دوش افروخت دلها را چو شمع این چه آتش بود کامشب در جهان انداختی در کنارم بودی و میسوخت جانم در میان آتش سوزان نهان چون در میان انداختی تا قیامت قالبم خواهد طپید از ذوق آن تیر مژگان سوی من تا بیکمان انداختی دیده از خواب عدم نگشوده گردیدند مست چون ندای «کن» بگوش انس و جان انداختی سوی «او ادنی» روان گشتند مشتاقان وصل تا خطاب «ارجعی» در ملک و جان انداختی هرکسی پشت و پناه عالمی شد تا ز لطف سایه خود بر سر این بیکسان انداختی شد کنار همدمان دریای خون از اشگ فیض قصه پر غصه‌اش تا در میان انداختی