فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۳۴

دلا بگذر ز دنیا تا ز عقبی عیش جان بینی در این عالم بچشم دل بهشت جاودان بینی چه از دنیا گذر کردی و در عقبی نظر کردی بیا گامی فراتر نه که اسرار نهان بینی دو منزل را چه طی کردی سمند عقل پی کردی بیا با ما به میخانه که تا پیر مغان بینی بروی پیر ما بنگر که تا چشمت شود روشن ز دست پیر ساغر گیر تا خود را جوان بینی چه‌چشمت‌گشت‌ازاو بینا وشد سرمست ازآن صهبا قدم نه در ره عشاق تا جان جهان بینی جهانرا جان شوی آنگه شوی اقلیم جانرا سر شوی از جان جان آگه حقیقت را عیان بینی شود عرش‌ازبرایت فرش و گردد جسم بهرت جان شود ظلمت همه نور و زمین را آسمان بینی شوی در عشق حق فانی بمانی جاودان باقی چه فیض از ما سوای حق نه این بینی نه آن بینی