قاآنی | قصاید | قصیده شماره ۱۴۶ - در ستایش نظام‌الدوله حسین خان فرماید

با فال نیک بهر زمین‌بوس شهریار آمد ز ملک جم سوی ری صاحب اختیار کهتر غلام شاه خداوند ملک جم کمتر رهی خواجه خداوند حق گزار سالی دو پیش ازین‌که شد آشفته ملک جم وز هم‌گسیخت سلسله نظم آن دیار ملکی که بود جمع‌تر از خال گلرخان چون زلف یارگشت پریشان و بیقرار از اهتمام خواجه پی دفع شور و شر فرمانروای ملک جمش کرد شهریار ازخواجه‌بار جست‌و سبک‌بار بست‌و رفت بی‌لشکر و معاون و همدست و پیشکار نی‌نی خطا چه رانم همراه خویش برد هرچ آفریده در دو جهان آفریدگار زیرا که بود قاید او بخت خواجه‌ای کز جود او وجود دوگیتی شد آشکار بس کارهای طرفه به ششمه نمود کش یک سال‌گفت نتوان بر وجه اختصار لیک آنچه کرد از مدد بخت خواجه کرد کز نامیه است خرمی سرو جویبار خود سنگریزه‌کیست‌که بی‌معجز رسول گوید سخن چو مرد سخن‌سنج هوشیار بی‌عون ایزدی چکند دور آسمان بی‌زور حیدری چه برآید ز ذوالفقار اوج و حضیض موج ز بادست در بحور جوش و خروش سل ز ابرست در بهار آن را که خواجه خواند فرزند خویشتن گر ناظم دوگیتی‌گردد عجب مدار باری به ملک جم در خوف و رجا گشود تا دوست را شکور کند خصم را شکار شورش نشاند و سور بنا کرد و برکشید حصنی که بد بروج فلک را درو مدار انهار کند و برکه وکاریز و جوی و جر بستان فزود و قریه و پالیز و کشتزار برداشت طرح غله و تحمیل نان فروش بخشید باج برف و تکالیف راهدار نظم سپه فزود و منال دو ساله داد خود را عزیزکرد و درم را نمود خوار زر داد و تخم و گاو و تقاوی به هر زمین و آورد پیشه‌ور زو دهاقین ز هر کنار از بسکه ساخت چینی از دود غصه‌گشت چون دیگ کاسه سر فغفور پر بخار کان‌کند وک‌ره‌بست‌و فلز جست‌وباغ‌باخت سرو و نهال‌کشت و درختان میوه‌دار سد بست‌وکه‌شکست و بیاورد سوی شهر ششپیر راکه هست یکی رود خوشگوار بهر طراز آب ز صد میل ره فزون گه غارکوه کرد و گهی‌کوه کرد غار گه کوه را شکافت چو شمشیر پادشه گه دشت را چو خنگ ملک کرد کوهسار کوهی راکه رازگفتی درگوش آسمان چون سنگریزه در تک جوبینیش قرار غاری که پای گاو زمین سودیش به فرق بر شاخ گاو گردون یابیش رهسپار سدی سدید در دره‌ای بسته‌کاندرو وهم از حد برون شدنش نیست اقتدار صد میل راه کرده ترازو به یکدگر همچون اساس عدل شهنشاه تاجدار وان چاههای چند که جم کند و زیر خاک ماند از برای آب دو چشن در انتظار فرسوده بود و سوده و آکنده آنچنانک گفتی تلیست هر یک از آنها به رهگذار هر چاه را دوباره به ماهی رساند وکرد مزد آن گرفت جان برادر که کرد کار مزدوروار رفت به هر چاه و کار کرد تا اوج ماه با گچ و ساروجش استوار آری کدام مزد بهست از رضای شه وز التفات خواجه و تایید کردگار از بهر حفر چاه ز بس تیشه زد به خاک چشم زمین ز سوز درون گشت اشکبار یوسف شنیده‌ام که به چه گریه می‌نمود او بود یوسفی که چه، از وی گریست زار یکبار رفت یوسف مصری اگر به چه او بهر آزمون عمل شد هزار بار یوسف به چاه رفت و زان پس عزیز شد او خود عزیز بودکه در شد به چاهسار فرقی دگر که داشت ز یوسف جز این نبود کاو شد به جبر در چه و این یک به اختیار وز حکم خواجه ساخت به شیراز اندرون چندین بنا که کردن نتوانمش شمار حصنی رفیع ساخت به بالای آسمان حوضی عمیق کند به پهنای روزگار از قصرهاکه هریکشان رشک آسمان وز باغها که هریکشان داغ قندهار گویی کشیده شهرش افلاک در بغل گویی‌گرفته راغش جنات در کنار باری پس از دو سال که از هجر خواجه شد چون نوک کلک خواجه دلش چاک و تن نزار بیکی ز ره رسید که زی ملک خاوران جیشی کند گسیل شهنشاه کامگار وان خواجه بزرگ خداجوی شه‌پرست همت به کار برده پی دفع نابکار با خویش‌گفت عاطفت خواجه مر مرا برد از حضیض ذلت بر اوج افتخار از عهد شیرخوارگیم تربیت نمود تا روزی اینچنین که شدم گرد و شیرخوار سربازی از سپاه خدیو جهان بدم بی‌نام و بی‌نشان و تهی‌دست و خاکسار و ایدون ز لطف خواجه به جایی رسیده‌ام کم برده صف به صف بود و بدره باربار بودم نخست خاربنی خشک و عاقبت زاقبال او شدم چوگل سرخ‌کامگار ایدر که گاه بندگی و روز خدمت است باید به عز خواجه کمر بستن استوار بردن پی بسیج سپاه ملک به ری اسب و ستور و بختی و اسباب کارزار این گفت و برنشست و به ری رقت و سر نهاد بر خاکپای خواجه و زی شاه جست بار وز نزد هر دو آمد بیرون شکفته روی زانسان‌که از خلاص زر سرخ خوش عیار کرد از پی بسیج سفر صر ‌های زر چون نقد جان به پای غلامان شه‌نثار با صد دونده اسب و دو صد استر سترک با چارصد هیون زمین‌کوب راهوار وز آن دهان شکافته ماران آهنین کاول خورند مور و سپس قی کنند مار آورد نزد شه دو هزار از برای جنگ تا مارسان برآرند از خصم شه دمار شه خلعتیش داد همایون به دست خویش چون نوک‌کلک خواجه زراندود و زرنگار آن جامه‌ای که گفتی جبریل بافته از زلف و جعد حوری و غلمانش پود و تار هم داد شه به‌دست خودش یک درست زر یعنی چو زر درست شود بعد ازینت‌کار وز خواجه یافت عاطفتی کز روان بدن وز باد فرودین گل و از ابر مرغزار ازکردگار عقل و ز عقل شریف نفس وز نفس پاک پیکر و از هوش هوشیار وز آب تازه ماهی و از سیم و زر فقیر وز قرب دوست عاشق و از وصل گل هزار وز مصطفی بلال و ز مهر فلک هلال وز مرضی اویس وز نور قمر شمار یا حاجی از ورود حرم درگه طواف یا ناجی از خلود ارم در صف شمار خواجه است نایب نبی و او به خدمتش برچیده است ساعد همت اسامه‌وار هرک ازاسامه جست تخلف رسول گفت نفرین بدو در است ز خلاق نور و نار آری ضمیر خواجه محک هست وز محک نقدی که خالصست فزون جوید اعتبار امروز در عوالم هستی ز نیک و بد رازی نهفته نیست بر آن خضر نامدار ناگفته داند آرزوی طفل در رحم نادیده یابد آبخور وحش در قفار از جود بخشد آنچه به هرگنج سیم و زر وز حزم داند آنچه به هر شاخ برک و بار پیریست زنده‌دل‌که جوانست تا به حشر زو بخت شهریار ظفرمند بختیار شاه جهانگشای محمدشه آنکه هست جانسوز تیغش از ملک‌الموت یادگار ای خسروی که تا به دم روز واپسین ذکر محامدت نتوانم یک از هزار خصم تو همچو خاک نخواهد شدن بلند الا دمی که در سم اسبت شود غبار یا همچو آب میل صعود آن زمان کند کاجزای جسمش از تف تیغت شود بخار یا آن زمان که جسم و سرش از عتاب تو این‌یک رود به‌نیزه و آن‌یک رود به دار پیوسته باد آتش تیغ تو مشتعل تا حاسد شریر ترا سوزد از شرار