قاآنی | قصاید | قصیده شماره ۱۵۶ - در ستایش پادشاه رضوان آرامگاه محمدشاه طاب الله ثراه گوید

دوش اندر خواب می‌دیدم بهشت کردگار تازه بی‌فیض ربیع و سبز بی‌سعی بهار دوحه طوبی ز سرسبزی چو بخت پادشه چشمه‌کوثر ز شیرینی چو نطق شهریار یک‌طرف موسی و توراتش به حرمت در بغل یک طرف عیسی و انجیلش به عزت درکنار یک‌طرف داود درگیسوی حوران برده دست تا در آنجا هم زره سازی نماید آشکار بی‌خبر از حور نرمک سوی غلمانان شدم زانکه رندی چون مرا با وصل حوران نیست کار گفتم‌ای خورشید رویان سپهر دلبری گفتم‌ای شمشاد قدان ریاض افتخار لب فراز آرید و آغوش و بغل خالی‌کنید کزشما بی‌زحمتی هم‌بوسه خواهم هم‌کنار لب به‌شکر بگش‌دند وگفتندای غریب آدمی بایدکه در هرکار باشد بردبار موزه غربت برون آور نفس را تازه کن گرد از سبلت برافشان ریشکان لختی بخار ساعتی بنشین به راحت آب سرد اندک بنوش از جگر بنشان حرارت وز دو رخ بفشان غبار خیره‌گستاخانه هرجا دم نمی‌شاید زدن ای بسا نخل جسارت کاو خسارت داد بار با حیاتر گو سخن با نازپروردان خلد با ادب‌تر زن قدم در جنت پروردگار خوب رویان جهانت بس نشد مانا که تو خوبرویان جنان را نیز خواهی یار غار این‌چنین‌کز ماکنار و ب‌ره می‌خ‌راهی به نقد غالبآ ما را برات آورده‌ای ازکردگار یا مگر بوس و کنار از ما خریدستی سلم یا جنایت‌کرده از وصل تو ما را روزگار گفتم اینها نیست لیکن مادح خاص شهم کز لبم شکر همی ریزد به مدحش باربار ازپب‌ن کسب‌سعادت هرکجاسیمی‌بریست چون مرا بیند به ره بوسد لبم بی‌اختیار متفق‌گفتند مانا میرقاآنی تویی کت شنیدستیم تحسین از ملایک چندبار گفتم آری میر قاآنی منم کز مدح شاه کلک من دارد ش‌ف بر سلک در شاهوار چون شنیدند این سخن برگرد من گشتند جمع زیب و زیورهای خود کردند بر فرقم نثار وانگهی چون چشمه خضرم دهان پرآب شد بس که دادندم یکایک بوس‌های آبدار زین سپس گفتم که‌ای مرغان گلزار ارم زآنچه پرسم باز گوییدم جوابی سازگار یارکی دارم‌که دارد چهره‌ای چون برگ گل چشم او بیمار و من شب تا سحر بیماردار خط او مورست اگر از مشک چین سازند مور زلف او مارست اگر از تار جان سازند مار هر کجا بینم سرینش را بخندم از فرح کبک آری می‌بخندد چون ببیندکوهسار یک هنر دارد که گوید مدح خسرو روز و شب حالی او به یا شما گفتند و یحک زینهار هر که مدح شاه گوید بهترست از هر که هست خاصه یار ماهروی و شاهد سیمین عذار ما شبیم او روز روشن ما تبیم او عافیت ما نمیم او بحر عمان ما غمیم او غمگسار ما مهیم او مهر رخشان ما زمینیم او سپهر ما گیاهیم او زمرد ما خزانیم او بهار باز پرسیدم که بزم پادشه به یا بهشت پاسخم گفتند کای دانا خدا را شرم‌دار با هوای مجلس شه یاد از جنت مکن پیش درگاه سلیمان نام اهریمن میار فخر گلزر ارم این بس‌که تا شام ابد نکهتی دارد ز خاکپای خسرو یادگار باز گفتم بخت او از رتبه برتر یا سپهر لرز لرزان جمله گفتندای حکیم هوشیار پیل شطرنج از کجا ماند به پیل منگلوس شیر شادروان کجا ماند به شیر مرغزار آنگهم گفتند داریم از تو ما یک آرزو هم به خاک پای شه کای آرزوی ما برآر گفتم‌ای خوبان بگویید آرزوی خویشتن کارزوی خوبرویان را به جانم خواستار دست من از عجز بوسیدند و گفتندای حکیم چشم ما دورست چون از چهر شاه کامگار کن سواد دیده ما را به جای دوده حل در دوات اندر به زیر و روز و شب با خود بدار تا مگر زان دوده هرگه مدح شه سازی رقم چشم ما افتد به نامی نام شاه تاجدار اینک از آن دوده این شعر روان بنگاشتم تا به غلمانان مگر تحسین فرستد شهریار خسرو غازی محمد شه که عمر و دولتش باد از صبح بقا تا شام محشر پایدار