قابل امانت

قابل امانت . [ ب ِ ل ِ اَ ن َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آدم . کنایه از آدمیزاد است . (برهان )(آنندراج ): اشاره به آیت انا عرضنا الامانة علی السموات والارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها وحملها الانسان انه کان ظلوماً جهولا. (قرآن ٧٢/٣٣). آن قابل امانت در قالب بشر و آن عامل ارادت در عالم جزا. خاقانی .