قابلمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قابلمه . [ ل َ م َ/ م ِ ] (ترکی، اِ) قسمی ظرف بزرگ فلزّی (مسین و غیره ). ظرف فلزّی بزرگ با درو سرپوش هم از فلز که بر وی استوار شود برای نگاه داشتن پلو و دیگر چیزها. دیگ فلزی سربسته برای طبخ . ترکیب ها: - قابلمه پز . قابلمه پزی . قابلمه کاری کردن .