قاحة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاحة. [ ح َ ] (اِخ ) نام موضعی است نزدیک مدینه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). منزلی است میان راه مکه و مدینه که میان عثبانه و هبط العرج قرار دارد. (از نزهة القلوب ج ٣ ص ١٧٠).
قاحة. [ ح َ ] (ع اِ) گشادگی میان سرای . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج، قوح . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).