قاسطین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاسطین . [ س ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ قاسط در حالت نصبی و جری . رجوع به قاسط شود ◄ (اِخ ) لقب آن دسته از اهل صفین که در صف معاویه بودند دربرابر ناکثین یعنی اصحاب جمل و مارقین و مراد از ایشان اصحاب نهروان است . امیرالمؤمنین علی (ع ) فرمایداُمرت بقتال الناکثین و القاسطین و المارقین . و این القابی است که گویند رسول خدا به آنان داده است . دریکی از روایات است که پیغمبر علی را گفت تو پس از من با قاسطین و ناکثین و مارقین جنگ خواهی کرد. (شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید چ ٣ چ بیروت ص ٩٧ و ٩٨).