قاسم صفار

قاسم صفار. [ س ِ ص َف ْ فا ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن سلیمان انصاری بطلمیوسی، مشهور به صفار. از علماء نحو و ادب است از تألیفات او شرحی است بر کتاب سیبویه (شرح کتاب سیبویه ) که گفته اند آن بهترین شروح آن کتاب است . در آن شرح بیشتر نظریات شلوبین را رد کرده است . وی پس از سال ٦٣٠ هَ . ق . وفات یافته است . رجوع به بغیة الوعاة ٣٧٧ و الاعلام زرکلی چ ٢ ج ٦ ص ١٢ و ١٤ و کشف الظنون چ ١٩٤٣ م . ج ٢ ص ١٤٢٨ شود.