قبروت هتاوه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قبروت هتاوه . [ ] (اِخ ) (قبرهای شهوت و طمع) یکی از منازل بنی اسرائیل است در دشت، که تا به سینا سه روز و تا به خلیج عقبه پانزده میل مسافت دارد، و برحسب کتاب مقدس بادی به امر الهی بدان جا وزیده سلوی را از دریا رانده به قدر مسافت سفر یک روز در حوالی منزل بنی اسرائیل به ضخامت دو ذراع بالای زمین فروریخت و قوم مدت یک ماه از آنها همی خوردند تا وقتی که «وبا» در میان قوم افتاده بسیاری مردند. (سفر اعداد ١١:٣٤-٣٥ و٣٣:١٦ - ١٧ و انجیل متی ٩-٢٢) (قاموس کتاب مقدس ).