قبیط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قبیط. [ ق ُب ْ ب َ ] (معرب، اِ) شکرینه و آن حلوائی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ). قُبّاط. قُبَّیْطی ̍. قُبَیْطاء. (منتهی الارب ) (آنندراج ). قبیته و قبیده . رجوع به قبیته و قبیده شود. رجوع به قباط و قبیطی و قبیطاء شود.