قتوم

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

قتوم . [ ق ُ ] (ع مص ) بلند گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). قتم الغبار قتوماً؛ بلند گردید [ غبار ]. (منتهی الارب ).