قرمش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قرمش . [ ق َ م َ ] (ع اِ) مردم آمیخته از هر جنس . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ): فی الدار قرمش من الناس ؛ ای اخلاط. (اقرب الموارد).
قرمش . [ ق ِ م ِ ] (ع اِ) مردم آمیخته از هر جنس . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
قرمش .[ ق َ رَم ْ م َ ] (ع ص ) آنکه بخورد هر چیزی را. ◄ مردم بی خیر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).