واژه جو

قسقوس

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

قسقوس . [ ق ُ ] (ع اِ) هیزمی است که انواع آن با افران میسوزد، و این کلمه دخیل است . (اقرب الموارد). نام نوعی چوب که میسوزد، و عامه آن را سکوس نامند و سقواص نیز خوانده میشود و این همان است که حنین در کتاب دیسیقوریدوس آن را به لحیةالتیس ترجمه کرده است . رجوع به مفردات ابن بیطار شود.

معنی قسقوس | واژه جو