قطابی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قطابی . [ ق ُ ] (اِخ ) محمدبن سنجر. از مردم گرگان است که در قطابه سکونت داشت و در بغداد حدیث نوشت . وی از محمدبن یوسف قربانی روایت کند و گروهی از او روایت دارند. او به سال ٢٥٨ هَ . ق . درگذشت . (معجم البلدان ).
قطابی . [ ق ُ ] (ص نسبی ) نسبت است به قطابة. رجوع به قطابة شود.
قطابی . [ ق ُ ] (اِ) مثل سنبوسه چیزی است که در روغن بریان نمایند، و در فارسی بودن این لفظ نظر است . (آنندراج ).