قطبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قطبة. [ ق ِ طَ ب َ ] (ع اِ) ج ِ قُطْب . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به قطب شود.
قطبة. [ ] (اِخ ) ابن عامر، از بنی سلمه ٔ خزرجی . از صحابیان است . رجوع به تاریخ گزیده چ لندن ج ١ ص ٢٣٨ شود.
قطبة. [ ق ُ ب َ ] (ع اِ) ستونه که نشانه بر وی نهند. (منتهی الارب ). ◄ نصل هدف . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ ستونه ٔ آهنی که بر وی آسیا گردد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به قُطْب و قُطُب شود. ◄ نوعی از گیاه . (منتهی الارب ). گیاهی است . (اقرب الموارد). ج، قُطَب . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).