قطیه

قطیة. [ ق ُ طَی ْ ی َ] (اِخ ) آبی است میان دو کوه طی و تیماء، و حاجب بن حبیب در اشعار خود بدان اشاره کند. (معجم البلدان ).

قطیة. [ ق َ طی ی َ ] (اِخ ) دهی است در راه مصر در وسط رمل نزدیک فَرَما. خانه های آنان از شاخه های خرما و آب آشامیدنی آنان از چاهی است تلخ و شور، و نزد ایشان ماهی بسیار است، چه به دریا نزدیکند. (منتهی الارب ) (معجم البلدان ).

قطیة. [ ق ُ طَی ْ ی َ ] (اِخ ) نام زن مروان الحکم . (منتهی الارب ).