قلمس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قلمس . [ ق َ ل َم ْ م َ ] (ع ص ) پر و بسیارآب از چاه . (از منتهی الارب ) (آنندراج ). چاه پرآب . (اقرب الموارد) (آنندراج ). ◄ مرد بسیارخیرو نیک بخشنده ٔ بسیار دهنده . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ مهتر گرامی . ◄ مرد نیک زیرک دوراندیش ناآشنا و ناشناخته . ◄ (اِ) دریا. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ).
قلمس . [ ق َ ل َم ْ م َ ] (اِخ ) نام مردی کنانی از ناسئان شهور (که ماههای حرام را تغییر میداد) که نزد حمزه عقبه می ایستاد و میگفت : اللهم انی ناسئی الشهور و واضعها موضعها و لا اعاب و لااجاب اللهم انی قد احللت احد الصفرین و حرمت صفرالمؤخر و کذلک فی الرجبین یعنی رجب و شعبان انفروا علی اسم اﷲ. (منتهی الارب ). و دراین باره است آیه ٔ شریفه : انما النسی ٔ زیادة فی الکفر یضل به الذین کفروا یحلونه عاماً و یحرمونه عاماًلیواطئوا عدة ما حرم اﷲ فیحلوا ماحرم اﷲ زین لهم سوء اعمالهم واﷲ لایهدی القوم الکافرین . (قرآن ٣٧/٩).