قماطری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قماطری . [ ق َ طِ ] (ص نسبی ) نسبت است به قماطر جمع قمطر. (اللباب ).
قماطری . [ ق َ طِ ] (اِخ ) محمدبن جعفربن حمدان بغدادی مکنی به ابوالحسن . از محدثان است، از ابوعتبة، احمدبن فرح حمصی و جز او روایت کند و از او دارقطنی و دیگران روایت دارند. (اللباب فی تهذیب الانساب ).