قنیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قنیة. [ ق ُن ْ / ق ِن ْ ی َ ] (ع اِ) آنچه کسب شود. (از اقرب الموارد). مال ورزیده ٔ یخنی نهاده . ◄ (مص ) فراهم آوردن گوسفند و جز آن برای خوردن . (منتهی الارب ).
قنیة. [ ق ِن ْ ی َ ] (ع مص ) درپرده و خانه نشین کردن دختر را. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد): قَنِی َ الجاریه ؛ پردگی و خانه نشین کرد دختر را. (منتهی الارب ). گویند: قنیت الجاریه (بطور مجهول )؛ بازداشته شدن از بازی با بچه ها و مستور نگاهداری شدن در خانه . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ).