لاطی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

[ ع. لاطی ء ] (اِفا.) امردباز، غلام باره.<br>

فرهنگ فارسی معین

[ ع. لاطی ء ] (اِفا.) امردباز، غلام باره.

لغت‌نامه دهخدا؛ نسخه SQL

لاطی ٔ. [ طِءْ ] (ع ص ) نعت فاعلی از لطاء به معنی دوسیدن به زمین و چسبیدن . (از منتهی الارب ): و هو نبات لاطی ٔ مع الارض لَه رؤس رخوة. (ابن البیطار). چسبنده به زمین . ◄ قبری لاطی ٔ؛ گوری با زمین هموار. (مهذب الاسماء).

لاطی . (ع ص ) آنکه عمل غیرطبیعی کند. تازباز. غلام باره . مردافشار. بچه باز . ◄ (معرب، اِ) مأخوذ از یونانی، کاج . (یا) حَور. (دزی ).