لب بستن

لب بستن . [ ل َ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) لب نگشادن . سخن نگفتن . خاموش ماندن . خموشی گزیدن . سکوت اختیار کردن : دل من چو نور اندر آن تیره شب نخفته گشاده دل و بسته لب . فردوسی . بدو گفت برگوی و لب را مبند که گفتار باشد مرا سودمند. فردوسی . دبیر بزرگ آن زمان لب ببست به انبوه اندیشه اندرنشست . فردوسی . گشاده شد آن کس که او لب ببست زبان بسته باید گشاده دو دست . سعدی . نگویم لب ببند و دیده بردوز ولیکن هر مقامی رامقالی . سعدی .