لب تشنه

لب تشنه . [ ل َ ت َ / ت ِ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) عطشان : خاک لب تشنه ٔ خون است و ز سرچشمه ٔ دل آب آتش زده چون چاه سقر بگشایید. خاقانی . مانم بخاک کم بها لب تشنه ٔ آب وفا کز جرعه ٔ هیچ آشنا آلوده دامان نیستم . خاقانی . لب تشنه ترم ز سگ گزیده از دست کس آب چون ستانم . خاقانی . زین بحر بصیرت بین بی شربت ازو مگذر کز شط چنین بحری لب تشنه شدن نتوان . خاقانی . نوح که لب تشنه بحیوان رسید چشمه غلط کرد به طوفان رسید. نظامی . - شاه لب تشنه ؛ حسین بن علی علیه السلام : زیر خنجر گفت شاه لب تشنه مهلتی ای شمر تشنه ام تشنه .