لباس (ثیاب)

وَ ثِیابَکَ فَطَهِّرْ تعبیر به «لباس» ممکن است کنایه از عمل انسان باشد; چرا که اعمال هر کس به منزله لباس او است، و ظاهر او بیانگر باطن او است. بعضى نیز گفته اند: منظور از لباس در اینجا قلب و روح و جان است، یعنى قلبت را از هرگونه آلودگى پاک کن، جایى که باید لباس تطهیر شود، صاحب لباس اولویت دارد. بعضى نیز آن را به همان لباس ظاهر تفسیر کرده اند; چرا که پاکیزگى لباس ظاهر از مهمترین نشانه هاى شخصیت، تربیت و فرهنگ انسان است، مخصوصاً در عصر جاهلیت، کمتر از آلودگى ها اجتناب مى نمودند و لباس هایى بسیار آلوده داشتند، به خصوص معمول بود (همان گونه که در میان گرفتاران جاهلیت عصر اخیر نیز معمول است) دامان لباس را بسیار بلند مى کردند، به گونه اى که روى زمین کشیده، و آلوده مى شد، و این که در بعضى از روایات از امام صادق(علیه السلام) نقل شده که فرمود: معناى آیه این است: ثِیابَکَ فَقَصِّر «لباست را کوتاه کن» نیز ناظر به همین معناست. بعضى نیز آن را به همسران تفسیر کرده اند; زیرا قرآن مى گوید:«شما لباس همسران خود هستید، و آنها نیز لباس شما» (چرا که حفظ آبروى یکدیگر مى کنید،و زینت یکدیگرید) (هُنَّ لِباسٌ لَکُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ). جمع میان این معانى نیز ممکن است.(25)