لبج

لبج . [ ل َ ] (ع مص ) بر زمین زدن کسی را. (منتهی الارب ). لبج به (مجهولاً)، بر زمین افکنده شد و افتاد. ◄ به چوب دستی زدن کسی را. (منتهی الارب ).

لبج . [ ل ُ ب َ ] (ع اِ) ج ِ لُبجة. (منتهی الارب ).

لبج . [ ل َ ب َ ] (ع اِ) ج ِ لُبجة. (منتهی الارب ).