لجف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لجف . [ ل َ ] (ع مص ) سخت زدن . ◄ کندن در بن خوابگاه آهو. (منتهی الارب ).
لجف . [ ل َ ج َ ] (ع اِ) کندگی کرانه ٔ خوابگاه آهو. ◄ مغاکی بر کرانه ٔ چاه . جای آب خورد از حوالی تک چاه . ◄ میانه ٔ رودبار. (منتهی الارب ). میانه ٔ رود. (مهذب الاسماء). میانه وادی . (منتخب اللغات ). ◄ ایستادنگاه توجبه (یعنی سیلاب ). ج، الجاف . ◄ چاه سرتنگ فراخ شکم . (منتهی الارب ).