لرزنده

لرزنده . [ ل َ زَ دَ / دِ ] (نف ) لرزان . مرتعش . مرتعد : بلرزید [پیران ] برسان لرزنده بید هم از جان شیرین بشد ناامید. فردوسی . سوزنده و تن مرده تر از شمع به مجلس لرزنده و نالنده تر از تیر به پرتاب . خاقانی . سهی سرو لرزنده چون بید گشت بدان حد کزو خلق نومید گشت . نظامی . تن کوه لرزنده بر خویشتن . نظامی . - لرزنده بودن بر جان کسی ؛ بیم داشتن بر جان وی . بیمناک بودن بر جان او. شفقت داشتن و غم او خوردن . (از آنندراج ) : دایم بر جان او بلرزم ازیراک مادر آزادگان کم آرد فرزند. رودکی . ترا بود باید نگهبان اوی پدروار لرزنده برجان اوی . فردوسی . - لرزنده دل ؛ ترسان .