لنگیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لنگیر. [ ل ُ ] (اِخ ) دهی از دهستان زیدون بخش حومه ٔ شهرستان بهبهان واقع در ٣٩٠٠٠گزی جنوب باختری بهبهان و ٩٠٠٠٠گزی باختر شوسه ٔ آغاجاری به بهبهان . دشت، گرمسیر مالاریائی . دارای ٦٥٥ تن سکنه . آب آن از رودخانه ٔ قیرآباد. محصول آنجا غلات، برنج، کنجد، صیفی، پشم و لبنیات . شغل اهالی زراعت و حشم داری و راه آن مالرو است . این آبادی سه محل نزدیک به هم و معروف به لنگر بالا و لنگر پائین و لنگر میان باشد. سکنه ٔ لنگر بالا بیشتر از لنگر پائین و میان است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).