لوامة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لوامة. [ ل َوْ وا م َ ] (ع ص ) لوامه . تأنیث لَوّام . سخت نکوهنده . بسیار ملامت کننده . - نفس لوامه ؛ نفسی که آدمی را پس از ارتکاب گناهی نکوهد : چون ز حبس دام پای او شکست نفس لوامه بر او یابید دست . مولوی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لوامة. [ ل َوْ وا م َ ] (ع ص ) لوامه . تأنیث لَوّام . سخت نکوهنده . بسیار ملامت کننده . - نفس لوامه ؛ نفسی که آدمی را پس از ارتکاب گناهی نکوهد : چون ز حبس دام پای او شکست نفس لوامه بر او یابید دست . مولوی .