لکه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لکه . [ ل ُک ْ ک َ / ک ِ ] (اِ) نوعی از رفتار اسب و اشتر. قسمی رفتن اسب و جز آن . لک .
لکه . [ ل ُ ک َ / ک ِ ] (اِ) نان قندی .
لکه . [ ل َک ْ ک َ / ک ِ ] (اِ) قطره . چکه . پنده . قطره ٔ خرد. سرشک . اشک . یک لکه باران . یک لکه خون . ◄ خال . لک . نقطه ٔ به رنگی دیگر. خال که بر جامه و جز آن افتد به رنگی غیر رنگ آن . ◄ خالی به رنگی غیر رنگ بشره . و رجوع به لک شود. ◄ نکته . ◄ جا. گله . نقطه : یک لکه جا؛ یک گله جا. یک نقطه . یک لکه ابر.