لیرت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رَ) (اِ.)<BR>۱- خود آهنی که به هنگام جنگ بر سر گذارند، مغفر.<BR>۲- نوعی از سلاح، عزاره.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رَ) (اِ.) ۱- خود آهنی که به هنگام جنگ بر سر گذارند، مغفر. ۲- نوعی از سلاح، عزاره.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لیرت . [ رَ / رْ ] (اِ) کلاه آهنی باشد که در روز جنگ سپاهیان بر سر نهند و آن را ترک و خود خوانند. (جهانگیری ). خود آهنی را گویند که در روزهای جنگ بر سر گذارند و به ترکی دولغه گویندش و عربان مغفر خوانند. (برهان ). مغفر. خود. ◄ در لسان شعرا، به معنی غراره مرقوم است و آن نوعی باشد از سلاح که در روز جنگ پوشند. (جهانگیری ). جوشن . و رجوع به لیرد شود.